غزل شمارهٔ ۵۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمناست۸ بیت

لعلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لب یار من استوز پی دیدنِ او دادنِ جان کار من است

شرم از آن چشمِ سیه بادش و مژگان درازهر که دل بردنِ او دید و در انکارِ من است

ساروان رَخت به دروازه مَبَر‌، کان سرِ کوشاهراهی‌ست که منزلگهِ دلدارِ من است

بندهٔ طالعِ خویشم که در این قحطِ وفاعشق آن لولیِ سرمست‌، خریدار من است

طَبلِهٔ عطرِ گل و زلفِ عبیر افشانشفیضِ یک شَمِّه ز بوی خوشِ عطارِ من است

باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مرانکآبِ گلزارِ تو از اشکِ چو گلنارِ من است

شربتِ قند و گلاب از لبِ یارم فرمودنرگس او که طبیبِ دلِ بیمارِ من است

آن که در طرزِ غزل نکته به حافظ آموختیارِ شیرین‌سخنِ نادره‌گفتارِ من است

خلاصه

این شعر به توصیف عشق و دل‌باختگی شاعر نسبت به معشوقه‌اش و الطاف محبوب به شاعر می‌پردازد. شاعر در ابتدا از نیاز به دیدن معشوق و اشتیاق دیدن لب‌ها‌ی سرخ او می‌گوید. و از روی غیرت‌، کسانی که به‌ یارش می‌نگرند را بی‌شرم می‌خواند و از ساربان می‌خواهد که در دروازه‌ای که یارش مسکن دارد توقف نکند. شاعر عشق را موهبتی یگانه دانسته و از نیک‌بختی خود می‌گوید که عاشق است و در پایان اعتراف می‌کند که کسی که نظم و طرز غزل‌آرایی را به او آموخته، یار و محبوبِ شیرین‌گفتار اوست.