غزل شمارهٔ ۵۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایخویشتناست۷ بیت

به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن استبکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است

گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ مابه دست باش که خیری به جایِ خویشتن است

به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمعشبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبلمَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است

به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاجکه نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است

مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهرکه گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است

بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی اوهنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق به محبوب است. شاعر حس می‌کند که دلش در دام زلف محبوب اسیر شده و از او می‌خواهد که با یک نگاه یا حرکتی، دل او را به آرامش برساند. او به محبوبش اشاره می‌کند که خوشبختی و آرزویش در دست اوست و از او می‌خواهد که به این محبت و عشق وفادار بماند. همچنین تاکید می‌کند که خوشبختی واقعی در درون خود انسان است و نباید به دیگران وابسته بود. در نهایت، شاعر به حال خود و سوختن در عشق اشاره می‌کند و بر وفاداری به عهد و عشق تأکید می‌ورزد.