غزل شمارهٔ ۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارانخوشاست۷ بیت

صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش استوقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شودآری آری طیبِ اَنفاسِ هواداران خوش است

ناگشوده گُل نِقاب، آهنگِ رحلت ساز کردناله‌ کن بلبل که گلبانگِ دل‌اَفکاران خوش است

مرغِ خوشخوان را بشارت باد کاندر راهِ عشقدوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازارِ عالَم خوشدلی ور زان که هستشیوهٔ رندی و خوش‌باشیِ عیاران خوش است

از زبانِ سوسنِ آزاده‌ام آمد به گوشکاندر این دِیرِ کهن، کارِ سبکباران خوش است

حافظا! تَرکِ جهان گفتن طریقِ خوشدلیستتا نپنداری که احوالِ جهان‌داران خوش است

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر حافظ درباره لذت و زیبایی‌های زندگی و محبت است. او از زیبایی‌های طبیعت و حضور یاران می‌گوید که روح را شاداب می‌کند. با اشاره به گل و بلبل، به عشق و دوستی تاکید می‌کند و مشام جان خود را به عطر گل‌ها مرتبط می‌سازد. حافظ به این نکته اشاره می‌کند که زندگی پر از شادی و خوشدلی است و در مقابل غم و ناپایداری دنیا، باید خوش‌باشی و رندگی را انتخاب کرد. همچنین، اهمیت خوش دل بودن در کنار دیگران و لذت بردن از لحظات زندگی را بیان می‌کند و ما را تشویق می‌کند تا از دنبا پر از غم و تنگنا فاصله بگیریم و به خوشدلی رو آوریم.