غزل شمارهٔ ۳۹۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یدن۹ بیت

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدنمنم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیمکه در طریقتِ ما کافریست رنجیدن

به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجاتبخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن

به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آبکه تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنهکشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلسکه وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوبکه گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظکه دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر خود را به عنوان شخصی عاشق و باوفا معرفی می‌کند که به عشق ورزیدن شهره است و سعی دارد از بدی‌ها دوری کند. او تأکید می‌کند که در عشق و وفا باید خوش بود و از رنجیدن پرهیز کرد، چرا که در این راه رنج و ناراحتی گناه است. شاعر از پیر میکده می‌پرسد که راه نجات چیست و پاسخی می‌گیرد که عیب‌پوشی و شاد بودن است. او به زیبایی طبیعت و نگاه مردم به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در می‌پرستی باید از خودگذشتگی کرد. در نهایت، اشاره می‌کند که بوسیدن جز بر لب ساقی و جام می، کار اشتباهی است و باید از ازدست‌دادن خود پرهیز کرد. این شعر به جنبه‌های عشق، می و شادکامی و دوری از رنج و عیب‌جویی می‌پردازد.