غزل شمارهٔ ۳۹۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: یدن۷ بیت

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدندر کوی او گدایی، بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکناز دوستان جانی، مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان، چون غنچه با دلِ تنگوآنجا به نیک‌نامی، پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل، راز نهفته گفتنگه سِرّ عشق‌بازی، از بلبلان شنیدن

بوسیدن لب یار، اول ز دست مگذارکآخر ملول گردی، از دست و لب گزیدن

فرصت شمار صحبت، کز این دوراهه منزلچون بگذریم دیگر، نتوان به هم رسیدن

گویی برفت حافظ، از یاد شاه‌ یحیییا رب به یادش آور، درویش پروریدن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی شوق و آرزوی دیدار معشوق و دلدادگی است. شاعر بیان می‌کند که دیدن یار، بهترین نعمت و بزرگی است، حتی اگر دیدار تنها به گدایی در کوی او منجر شود. او از مشکلات جدایی از دوستان می‌گوید و اشاره می‌کند که بر خلاف بریدن طمع از جان، جدا شدن از دوستان دشوار است. شاعر آرزو دارد به باغی برود و مانند غنچه‌ای با دل تنگ، در فضایی زیبا و سالم زندگی کند. او تأکید می‌کند که باید از لحظات محبت و بوسه با یار لذت برد و نباید آنها را بی‌مقدمه فراموش کرد. در نهایت، از گریز به یاد شاه یحیی و درخواست از خدا می‌گوید که یاد درویش را در خاطر او زنده کند.