غزل شمارهٔ ۲۲۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اننشود۸ بیت

گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشودتا ریا وَرزَد و سالوس مسلمان نشود

رِندی آموز و کَرَم کُن که نه چندان هنر استحَیَوانی که ننوشد مِی و انسان نشود

گوهرِ پاک بِباید که شود قابلِ فیضوَر نه هر سنگ و گِلی، لؤلؤ و مرجان نشود

اسمِ اعظم بِکُنَد کارِ خود ای دل! خوش باشکه به تَلبیس و حِیَل، دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امّید که این فَنِّ شریفچون هنرهایِ دگر، موجب حِرمان نشود

دوش می‌گفت که «فردا بدهم کامِ دلت»سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حُسنِ خُلقی زِ خدا می‌طلبم خویِ تو راتا دگر خاطرِ ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نَبوَد همّتِ عالی حافظطالبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان نشود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر اشاره به موضوعات عمیق انسانی و اخلاقی دارد. شاعر به نوعی نقد بر ریاکاری و سالوس تبلیغ‌کنندگان دین می‌پردازد و تأکید می‌کند که صرف ظاهر و ادعاها نمی‌تواند کسی را به حقیقت نزدیک کند. او به اهمیت داشتن ویژگی‌های درونی و ایمان واقعی اشاره دارد و می‌گوید که تنها با داشتن قلبی پاک و خالص می‌توان به فیض الهی دست یافت. همچنین، عشق و امید به خداوند و حسن خلق را درخواست می‌کند تا از نگرانی و پریشانی دل خود جلوگیری کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که تلاش برای دستیابی به حقایق بالا و معنوی، مستلزم همت و عزم درونی است.