غزل شمارهٔ ۱۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انشما۱۳ بیت

ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شماآبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما

عزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمدهباز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کَس به دور نرگست طرفی نبست از عافیتبِه که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگرزان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ایبو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیانِ بزمِ جمگرچه جام ما نشد پُر مِی به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنیدزینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذریکَاندَر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگوروزی ما باد لعل شَکَّرافشان شما

ای صبا با ساکنانِ شهرِ یزد از ما بگوکِای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قُرب‌، همّت دور نیستبندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شَهنشاه بلند اختر‌، خدا را همّتیتا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

خلاصه

در این شعر، شاعر از تاثیر معشوق بر زندگی‌اش سخن می‌گوید. ازخودگذشتگی‌هایی که برای معشوق کرده را می‌شمارد و محبوبیت او را شرح می‌دهد. شاعر خود را تسلیم معشوق می‌داند و حتی اختیار زندگی‌اش را به او واگذار می‌کند. او می‌داند که بختش با دیدار این معشوق، باز خواهد شد. شاعر از دوستانش می‌خواهد که دلدار را آگاه کنند و می‌گوید که عشق و جاذبه معشوقش او را به شور و حال آورده است. همچنین شاعر با دعایی، از معشوق می‌خواهد که مانند اختر، بر زندگی‌اش نور بیفکند و به او توجه کند تا از عشق و زیبایی‌اش بهره‌مند شود. در نهایت و بعد از تخلص، او به میلش به سفر به یزد اشاره می‌کند و از یزد و حاکمش تعریف می‌کند.