شمارهٔ ۲۹۸

۷ بیت

روز و شب بیهده با اختر خود جنگ مکنبر دل خویش فراخای جهان تنگ مکن

هر چه دانی که بانجام نیاری بردنهم ز آغاز بر او بنگر و آهنگ مکن

دل داننده بود آئینه صورت غیببعبث آینه را دستخوش زنگ مکن

پیش فرزانه دانا ره استیزه مپویمستی و عربده بر دانش و فرهنگ مکن

ننگ نادانی از ننگ تعلم بیش استای فرومایه ز آموزش کس ننگ مکن

پیشرفت همه کارت بجهان راستی استقوت کار خود از حیله و نیرنگ مکن

چاره از صبر بجو حادثه را، نی زجزعدل اگر تنگ شود حوصله را تنگ مکن