شمارهٔ ۱۵۴

۷ بیت

میزند روز و شب جرس فریادمی رود کاروان به عشق آباد

همه تن یکدهان و اندر وییک زبان اندر او دو صد فریاد

هیچ دانی که چیست بانگ ناقوس استکین دم از پیر دیر دارد باد

راه عشق است و باد کبر و غرورباید از سر بخاک راه نهاد

تا تو موری بپای عجز بپویچون سلیمان شدی بمسند باد

بادب گام نه که در ره عشقاولین منزل است بحر آباد

منزل سعد و خاک سعد الدینکز حقش صد هزار رحمت باد