شمارهٔ ۷۱ - دل پرغم

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اریداشتی۶ بیت

گر دل غم پرور ما غمگساری داشتیبا بلا خوش بودی و در غم قراری داشتی

نام مجنون در جهان هرگز نبوده این چنینگر چنان بودی که چون من یادگاری داشتی

هر دو عالم را ز یک پرتو سراسر سوختیآفتاب از آتش من گر شراری داشتی

گل چرا غرق عرق گشتی ز خجلت پیش توگر نه آن بودی که از رشک تو خاری داشتی

نسبتی میداشت با من شمع در سوز و گدازگر دل بریان و چشم اشکباری داشتی

یار محیی گر گشودی رخ میان مردمانترک یار خویش کردی هر که یاری داشتی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عمیق خود نسبت به عشق و غم سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر دل غمگینی داشت، می‌توانست از غم خود تسکین یابد. همچنین به نام مجنون اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر یار او ویژگی‌هایی خاص داشت، داستان عشقش متفاوت می‌شد. شاعر احساس می‌کند که عشق او همچون آتش است که همه جا را می‌سوزاند و نسبت به گل‌ها و شمع‌ها نیز تعابیر عمیق و معنی‌داری دارد. در انتها، اشاره می‌کند که اگر یار او در میان مردم ظاهر می‌شد و به او توجه می‌کرد، دیگران را ترک می‌کرد و به او می‌پیوستند. این شعر بیانگر احساس غم و عشق عمیق شاعر به معشوقش است.