شمارهٔ ۶۰ - اندر سایه طوبی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یم۱۳ بیت

اشک سرخ و روی زرد من گواه است ای کریمبرکمال عشق دیدار تو بالله العظیم

بی هوای تو هوادار تو کی خرّم شوددرهوای غرفه های قصر جنّات النّعیم

آتش عشق تو را ای دوست نتواند نشاندتا ابد در دل اگر شعله زند نار جحیم

گر بیندازی تو بر دوزخ تجلّی جمالنیک و بد دارند منّت تا ابد باشد مقیم

گرنبودی وصل تو باشد قرین وصل توبعد چندین قرن ،چون زنده شود عظم رمیم

با تو عهدی بسته ام ای دوست در روز ازلتا ابد خواهیم بودن برهمان عهد قدیم

چار جویِ آب و شهد و شیر و خُمر اندر بهشتشربت بیمارِ دیدارِ تو نبوَد ای حکیم

آب حوض کوثر اندر سایه طوبی عطشکِی نشاندی گر نبودی از سر کویت نسیم

برصراط پل اگر دوزخ بود چون نگذردبی سروپائی که رفته برصراط مستقیم

دوست اندر گوش عاشق راز گوید روز وصلنیست اندر خورد گوش هرکس این درّ یتیم

دربرون پرده باشد این همه خوف و رجادر درون پرده رو کانجا امید است و نه بیم

پای گدایان بر در او شی لله بر زنیدتا شما را بخشد آنچه دارد آن شاه کریم

دولت دیدار حق محیی چو یابی در بهشتنور آن در طالعِ تو ، باشد از لطف عمیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شوق دیدار محبوب اشاره دارد و بیانگر احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر به رنگ زرد چهره و اشک‌های سرخ خود اشاره می‌کند که نشان از شدت عشقش دارد. او می‌گوید که در غیاب محبوبش، هیچ لذتی نخواهد داشت و آتش عشقش را نمی‌توان خاموش کرد. شاعر در مورد بهشت و نعمت‌های آن صحبت می‌کند و بیان می‌کند که دیدار محبوب برای او فراتر از هر خوشی و لذتی است. او از عهدی که به محبوب بسته یاد می‌کند و آرزو دارد که همیشه در کنار او بماند. در نهایت، به سرسپردگی و خاکساری در برابر محبوب اشاره می‌کند و خواسته‌هایی را از او دارد. شعر پر از عشق، امید و طلب بندگی است.