شمارهٔ ۶ - آه مردم

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ارابسوخت۶ بیت

آه دردآلود مردم جان جانها را بسوختسینه مجروح هر مجنون و شیدا را بسوخت

درجگرهای کباب این آه من زد آتشیآه زین آه جگرسوزی که دلها را بسوخت

بامدرّس گفتم از سوز دل خود شمّه ایآتشی افتاده درجانش سراپا را بسوخت

پیش یوسف گر رسی روزی بگو ای عزیزآتش عشق تو سرتا پا زلیخا را بسوخت

نو بهاران اشک ریزان جانب صحرا شدمآه گرمم سبزه های کوه و صحرا رابسوخت

محیی نادان است کان یاران به غفلت می روندخرقه و تسبیح و مسواک و مصلّا را بسوخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با ناله و آه خود از درد و رنجی که در قلبش احساس می‌کند صحبت می‌کند. او می‌گوید که آه و سوز دلش مانند آتش، جان و دل دیگران را می‌سوزاند. در ادامه، شاعر به عشق می‌پردازد و می‌گوید که این عشق چقدر توانسته زلیخا را به آتش بکشد. همچنین بیان می‌کند که در روزهای بهاری، اشک‌هایش مانند باران به زمین می‌ریزد و سبزه‌های کوه و دشت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، به غفلت یارانش اشاره کرده و می‌گوید که آن‌ها با عادت‌های معمولی مانند نشستن روی سجاده و عبادت، واقعیت‌های عمیق‌تری را از دست می‌دهند.