شمارهٔ ۱
غنچه گر پیش آن دهن خنددبر بتر جای خویشتن خندد
به شکر خنده گر گشاید لبمغز در استخوان من خندد
دهن غنچه گرید از خجلتراست کان غنچه ی دهن خندد
تا برآمد نفشه از گل اوسبزه بر برگ نسترن خندد
پیش شمشاد زلف پر شکنشباغ بر زلف یاسمن خندد
از در خنده باشد، ار پس ازینبا رخش لاله در چمن خندد
برمن، ار دل ز زلف او طلبمدلی از زیر هرشکن خندد