گنج

شمارهٔ ۴

۲ بیت
ای برده نسیم لطفت از روی گل آبوی در چمن از شرم رخت گشته گل آب
بوی خوشم آرزوست، بفشان سر زلفتا خاک عبیر گردد و آب گلاب