شمارهٔ ۱۱
در این دوران تنی محرم نیابیلبی خندان، دلی خرم نیابی
همی خور عشوه این چرخ بدمهرکزاین آیینه الا دم نیابی
در آن موضع که جای آدمی بودزسگ کمتر چه باشد؟هم نیابی
از این دزد آشیان دهر بگریزکه شادی بیش و محنت کم نیابی
مبند اندر جهان دل، زانکه عهدشچو بنیاد با محکم نیابی
در این محنت کده دل را به غم دهکه دلجویی برون از غم نیابی
در این نه حقه ی زنگار ماویزکه در وی درد را مرهم نیابی