شمارهٔ ۹۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ایینداشت۵ بیت

جز وصال او دلم هرگز تمنایی نداشتغیر سودایش دل شوریده سودایی نداشت

عمرها شد ساغر نرگس چو جام ما تهی‌ستمجلس‌آرای چمن هم دُرد مینایی نداشت

عاقبت یوسف متاع حسن، سوی مصر بردمشتری گویی به کنعان چشم بینایی نداشت

در جبینش از چه رو امروز نور دیگرست؟آفتاب امروز اگر رخ بر کف پایی نداشت

دُرد نگذارم به جام لاله گر بر لب نهمهرگز این میخانه چون من باده‌پیمایی نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی پرداخته است. شاعر می‌گوید که جز عشق محبوبش هیچ آرزویی ندارد و دلش هیچ چیز دیگری را نمی‌طلبد. او احساس می‌کند که عمرش به هدر رفته و از شادابی و زیبایی‌های زندگی بی‌بهره مانده است. همچنین به نماد یوسف و کنعان اشاره می‌کند تا نشان دهد زیبایی و عشق او همیشه دور است و دست نیافتنی. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که حتی اگر در میخانه‌ای دیگر هم بنوشد، هیچ تجربه‌ای به اندازه عشق وی حائز اهمیت نخواهد بود.