شمارهٔ ۴۳۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکسی۷ بیت

ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسیبه هیچ قانعم از حسرت دهان کسی

خدای را مددی، تا کی از شکنجه هجرچو شمع، تاب خورد مغز استخوان کسی

سرم به سجده گردون فرو نمی‌آیدرخ نیاز من و خاک آستان کسی

حدیث مهر تو آید چو بر زبان، چه عجباگر چو شمع جهد آتش از زبان کسی

نظر به غنچه کنی با تهی دلی، چه کندچو گر لاله نشود داغ، مهربان کسی؟

نه خار غنچه به دستم، نه داغ لاله به دلنشد که برخورم از باغ و بوستان کسی

زهی ستاره قدسی، که دوش دیده ازوهزار لطف که نگذشته در گمان کسی

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به بیان درد و غم شاعر می‌پردازد. او از ضعف خود در برابر غم‌هایش سخن می‌گوید و از حسرت‌هایش شکایت می‌کند. شاعر از خداوند طلب کمک می‌کند تا از رنج جدایی رهایی یابد و از سجده کردن بر زمین ناتوان است. عشق او نسبت به معشوقش به طور عمیق و تاثیرگذار بیان شده و او به چالش‌های ناشی از محبت و آرزوهایش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به زیبایی ستاره‌ای که شب گذشته دیده، اشاره می‌کند و از لطف‌های بی‌پایان آن یاد می‌کند. شعر توصیف‌کننده احساساتی عمیق و درگیری‌های عاشقانه است.