شمارهٔ ۴۳۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انگشتهای۵ بیت

کشته‌ای اول به نازم، باز خندان گشته‌ایمی‌توان دانست کز قتلم پشیمان گشته‌ای

من طلبکار توام با چشم در دیر و حرمتو مرا در سینه همچون روح پنهان گشته‌ای

بعد ایامب که پیشش یافتی راه سخنعرض حال خویش کن ای دل، چه حیران گشته‌ای؟

مرهم الماس ای دل بسته‌ای بر زخم خویشکرده‌ای با درد خو، فارغ ز درمان گشته‌ای

از قبول عشق، قدسی کس مبادا بی‌نصیبنیست جای غم که رد کفر و ایمان گشته‌ای

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر از کسی که روزی محبوب او بود، یاد می‌کند و حس می‌کند که او حالا از قتل عشقش پشیمان شده است. او خود را طلبکار می‌داند و به درون خود و روحش اشاره می‌کند که در سینه‌اش پنهان است. در ادامه به حس سردرگمی و ناامیدی خود از عشق اشاره می‌کند و از دردهای عاطفی که بر دوش دارد، سخن می‌گوید. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که عشق حقیقی و قدسی ارزشمند است و نباید از آن بی‌نصیب ماند، چرا که زندگی به دوستی با عشق و دین و ایمان متصل است.