شمارهٔ ۳۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: مسوختم۴ بیت

عافیت غم را مداوا کرد و زین غم سوختمهرکسی از داغ سوزد، من ز مرهم سوختم

خنده‌های شادی گل در چمن داغم نکردغنچه را دیدم غمی دارد، ازان غم سوختم

در محبت شعله افزون گردد آتش را ز آبتا چو شمعم بود در هر قطره‌ای نم، سوختم

بس که دارم ذوق غم، هرجا که دیدم ماتمی‌ستمن در آن ماتم، فزون از اهل ماتم سوختم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربیات عاطفی عمیق خود سخن می‌گوید. او به نوعی غم و درد اشاره می‌کند که حتی مداوا نیز نمی‌تواند آن را از بین ببرد. او درک می‌کند که دیگران نیز از داغ و فقدان رنج می‌برند، اما او به خاطر عشق و محبت عمیق‌تری که دارد، حتی در شادی‌ها هم غم را احساس می‌کند. شاعر به این نکته می‌پردازد که غم و شادی برای او به هم پیوسته‌اند و در هر جا که ماتمی باشد، او بیشتر از دیگران سوخته است. به‌نوعی، او در دل خود شعله‌های عشق و درد را همزمان حس می‌کند.