شمارهٔ ۳۲۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ویدل۷ بیت

تا کی کنی به گریه، طلب آرزوی دل؟ای دیده پیش خلق مریز آبروی دل

دل آرزوی خون جگر کرد بی لبتچندان گریستم که نماند آرزوی دل

یا رب به دامنش ننشیند غبار غمآن کس که رفت گرد ملالم ز روی دل

آلوده مردنش مپسند و شهید کنکز خون به آب تیغ دهم شستشوی دل

تا چون پیاله، دیده نباشد ز خون تهیعشقت مرا چو شیشه فشارد گلوی دل

از زخم دشمنان شده دل پر ز خون و نیستیک دوستم که سنگ زند بر سبوی دل

قدسی دلت نرفته چنان کآوری به دستبنشین به گوشه‌ای و مکن جستجوی دل

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و اندوه قلبی خود سخن می‌گوید و به ناکامی‌ها و آرزوهای برآورده نشده‌اش اشاره می‌کند. او از چشمانش که منبع اشک و غم هستند، می‌خواهد که آبروی دلش را خراب نکنند. دلش به خاطر دوری و غم ناشی از فقدان معشوق، همچون شیشه آسیب‌پذیر است و جراحت‌های دشمنان در آن عمق پیدا کرده است. شاعر از خداوند می‌خواهد که غم از دلش دور شود و از مرگ دوستانش ناراحت است. او با احساسی سرشار از اندوه، از عواطف عمیق خود و فشار عشق می‌گوید و خواستار آرامش قلبی است.