شمارهٔ ۱۷۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اشود۷ بیت

کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟بنمای روی خود که مرا دیده وا شود

سوی در تو کعبه روان پی نمی‌برندگر سنگشان به زیر قدم توتیا شود

نرگس دهد پیاله خالی به دست تواز بس که پیش چشم تو بی دست و پا شود

یکرنگم آنچنان که به شمشیر آفتابباور مکن که روز من از شب جدا شود

افتد ز اضطراب دل من در اضطرابپهلوی من، به بزم تو آن را که جا شود

بر روی دوستان به نظر زنده‌ام چو شمعمیرم، اگر به هم مژه‌ام آشنا شود

بیرون شدم ز بزم تو از حرف بوالهوسمرغ از چمن رمیده ز رشک صبا شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی شاعر است. او به معشوق خود می‌گوید که بدون او از زیبایی‌های زندگی محروم است و تنها با دیدن صورت او می‌تواند به آرامش برسد. شاعر از ناتوانی و بی‌حالی خود در نبود معشوق سخن می‌گوید و به نوعی تعلق و وابستگی خود را نشان می‌دهد. همچنین، او به تنهایی و اضطراب در دل می‌پردازد و از کناره‌گیری از مجالس و خوشی‌ها به خاطر دوری از معشوق ابراز تأسف می‌کند. به‌طور کلی، این نکات نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و رنج ناشی از فاصله است.