شمارهٔ ۶۵
فریاد که آتش نهانمافتاد به مغز استخوانم
سوز دل و آتش درونمافکنده شرر به خانمانم
چون زورق اگر روم به دریاهست آتش و آه بادبانم
چون آتش اوفتاده در آبآوازۀ مرگ شده فغانم
گنج غم تو به سینه دارمشد خانۀ دل خراب از آنم
گر بحر غم تو بیکران استمن ماهی بحر بیکرانم
خون جگر است و پارۀ دلبر سفرۀ عشق آب و نانم
کاهیده ز بسکه پیر گردوناز درد و بلا تن جوانم
مانند کمان شکسته مشتیبی پاره و خرد استخوانم
بازا نفسی که بی تو چون نیدر سینه گره شده فغانم
تا کی خس و خار آشیانهمهجور کند ز گلستانم
وقت است که برق خانمان سوزآید به طواف آشیانم