شمارهٔ ۷۹

قافیه: رخویش۵ بیت

دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش

کز هر چه بگیتی خبر هست بجستمبسیار ندارم ز بزرگی گهر خویش

گه بوسه ستانم ز عقیقی شکر دوستگه زهر کنم بر دل دشمن شکر خویش

بر پشت زمین بر اثر خصم نپایمتا حشر بپایم بجهان بر اثر خویش

زین رستن از اندیشه بیهوده دشمنشکرم همه هست از ملک دادگر خویش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از جایگاه و مقام پدرش افتخار می‌کند و به تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که دستاوردها و بزرگی‌اش به دلیل تلاش و شجاعت خود اوست. شاعر به دوگانگی احساساتش نیز اشاره می‌کند، گاهی به دوستان محبت می‌کند و گاهی بر دشمنان شکر می‌توزد. او بر این باور است که نباید تحت تأثیر خصومت‌ها قرار گیرد و تمام شکرگزاری‌اش از عدالت خداوند است. در نهایت، او بر این نکته تأکید می‌کند که رهایی از اندیشه‌های منفی دشمنان، مرهون داشتن دیدگاه مثبت و قدرشناسی است.