شمارهٔ ۵۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اد۶ بیت

تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد

آن روزگار شیرین چون باد بر گذشتاین روزگار تلخ همان بگذرد چو باد

گر باز روزگار مساعد شود مرااز هر چم آرزوست بیابم تمام داد

هست اوستاد من بغم عشق روزگاراز روزگار به نبود هرگز اوستاد

زین صعبتر بروی مرا کارها رسیدزین بسته تر بدست مرا بندها فتاد

الا خدای یک در بر هیچ کس نه بستالا هزار در به از آن بر دلش گشاد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها نیست زیرا هوش و درک خداوند را دارد. او به گذرای روزگار اشاره کرده و بیان می‌کند که روزهای شیرین گذشته‌اند و روزهای تلخ نیز خواهد گذشت. شاعر در انتظار روزگار مساعد است تا آرزوهایش را برآورده کند. او عشق را به عنوان معلم خود می‌داند و به دشواری‌هایی که در زندگی‌اش وجود دارد اشاره می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که خداوند تنها به یک در بر هیچ کس نخواهد بست، بلکه هزار در بر دل هر انسانی می‌گشاید.