شمارهٔ ۵۷
آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
از بخت بد آزادم و از یار بشادیشاد است بمن همچو من آن ماه پریزاد
گر شادم از آن یار وفادار عجب نیستگز یار وفادار همه خلق بود شاد
گر لاله و شمشاد نروید بجهان نیزبس باد مرا زلف و رخش لاله و شمشاد
تا من بزیم قصه نوشاد نخوانمکز دیدن او مجلس من گشت چو نوشاد
چون آهن و پولاد قوی بود جدائیاز تف دلم نرم شد آن آهن و پولاد
بی یار نباشد تن من نیز بزاریبیمن نبود نیز دل خسته بفریاد
دیگر نکشد بنده ای آزار ز من نیزاکنون که من از بند جدائی شدم آزاد
غم خوردم بل عاقبت کارنکو گشتهمواره مرا عاقبت کار چنین باد