شمارهٔ ۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهدهد۶ بیت

چو چرخ باد خزان را بباغ راه دهدببرگ سبز رزان باد رنگ کاه دهد

ز ابر پیش هوا پرده سیاه کشدبکه سپیدی از آن پرده سیاه دهد

بباده گونه چون مهر و ماه باد دهدبباغ گونه زر ابر مهر ماه دهد

یکی ز زر همی دشت را زره پوشدیکی ز سیم همی کوه را کلاه دهد

خدایگان جهان لشگری که روز نبردز خصم تاج ستاند بدوست گاه دهد

بقاش بادا چندانکه ملک عالم راز بدکنش بستاند به نیکخواه دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و تغییرات فصلی می‌پردازد. شاعر از وزش باد و تأثیر آن بر درختان و گیاهان صحبت می‌کند؛ به‌ویژه در فصل خزان که رنگ برگ‌ها تغییر می‌کند. با اشاره به ابرها و نور سفید خورشید که از پس پرده سیاه نمایان می‌شود، شاعر زیبایی‌های باغ و آسمان را توصیف می‌کند. او همچنین به نقوش زیبا و رنگ‌های درخشان در دشت و کوه‌ها اشاره دارد. در پایان، شاعر آرزو می‌کند که باد، به عنوان نماینده طبیعت، دنیای انسان‌ها را از بدی‌ها پاک کند و به شادی و نیکخواهی برساند.