شمارهٔ ۲۵

قافیه: اید۷ بیت

بار خدایا ز مرگ منت چه آیدبی گنهان را ز غم مکش که نشاید

خامشی خویش خوار داری لیکنخامشی من ترا همی نکزاید

تا تو یکی ره بسوی من نگرائیهیچ سعادت بسوی من نگراید

گر بر تو دست من رسد عجبی نیستآنکس کو می خورد تنش برباید

آمده نوروز و شعر باید نیکوچونان کز طبع زنگ غم بزداید

طبعی باید گشاده شعر نکو راجز سخنان تو طبع می نگشاید

گرت بکار است شعر نیک سخنگویخامش باش ارت شعر نیک نیاید؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند شکایت می‌کند که چرا بی‌گناهان را به درد و رنج مبتلا می‌کند و از مرگ می‌هراسد. او می‌خواهد که خداوند به او توجه کند و می‌گوید که اگر خداوند به او نگاه کند، سعادت به او خواهد رسید. شاعر همچنین بر لزوم سرودن شعر زیبا در عید نوروز تأکید می‌کند و بیان می‌کند که تنها از سخنان خداوند است که می‌تواند الهام بگیرد و شعر نیکو بسازد. در انتها، او پیشنهاد می‌دهد که اگر کسی استعداد شعر نداشت، بهتر است خاموش باشد تا شعر خوب به وجود نیاید.