شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح ابوالحسن علی لشگری

قافیه: نگ۷ بیت

کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ

کهسار سیمرنگ شد و چرخ سیمگونآبی زریر گون شده باده عقیق رنگ

چرخ کبود مانده برو ابر جای جایچون پر ز دوده آینه بر جای جای زنگ

از برف کوهسار شده پر سپاه روموز زاغ مرغزار شده پر سپاه زنگ

چون روی دوستان ملک گشت سرخ سیبچون روی دشمنانش شده زرد با درنگ

میر ستوده بوالحسن آن آفتاب جودشاه نبرد لشگری آن آفتاب جنگ

بادش همیشه دولت یار و نشاط جفتبادش همیشه روی بیار و قدح به چنگ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی از طبیعت و تغییرات آن است. در آغاز، تصویر کافوری که بر زمین فرود آمده و کوه‌های رنگارنگی که به سمت دشت می‌روند، به تصویر کشیده می‌شود. سپس به زیبایی‌های آسمان و رنگ‌های مختلف آب و چرخ‌ها اشاره می‌شود. همچنین، تضاد بین چهره دوستان و دشمنان نیز به تصویر درآمده است؛ دوستان شاد و سرخ، و دشمنان زرد و غمگین. در پایان، به شخصیت بوالحسن، که نماد بزرگی و ثروت است، اشاره می‌شود و امید به شادی و کامیابی دائمی برای او و یارانش مطرح می‌شود.