شمارهٔ ۵
مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزهغریب و خسته و مهجور بیخطا بوزه
شنیدهام که: دوا درد را کند چارهچه چاره، چون که من خسته را دوا بوزه؟
رقیب را چو سوال از وصال او کردمبلا بوزه، من دلخسته را بلا بوزه؟
مگر که چشم تو سودای کافری داردکه تُرک غمزهزن اولاد مصطفی بوزه
بگو که: بوز نما، تا به چند وعده دهی؟امید نو زنم و نو وزین مرا بوزه
هزار جان به فدای تو قاسمی بر بادبداد و درد تو او را به صد جفا بوزه