شمارهٔ ۲
یارب، این درد فراقا چه دوا شایه کدنخبر آشوم، مگر تیغ و کفن در گردن
می دل و جان به هجران تو گر همچین بووادلی! وای به دل! وای به من! وای به من!
واخوری باده گلگون به سعادت همه شومی همه روج به غم خون جگر وا خوردن
بس تب هجر بکشتیم که لاوی لاویاگه گوییم به وصل تو که: جان در تن تن؟
گفتمش: یار منی، گفت که: نی یار نه اینمی کواشا به تو آسان که سوا یاریون
با تو دارم سخنی، روی بر و خواهم گفتبشنو، ای جان، سخن بنده به وجه احسن
قاسما، اوزیه کوشی به وصال آسانتربه وصال اوزیه شاد است و به هجران مودن