شمارهٔ ۵۳۳
جگر پردرد و دل پر خونم، ای جانبآب دیده گلگونم، ای جان
ندارم طاقت ایان فرقتچه گویم من که بی تو چونم، ای جان؟
چه سازم؟ چاره دردم چه باشد؟بران زلف و رخت مفتونم، ای جان
ندانم داروی دردم چه سازم؟که در هجران تو مغبونم، ای جان
بهر حالی نمی دانم شب از روزچنان واله، چنان مجنونم، ای جان
همیشه قامت من چون الف بودز سودایت کنون چون نونم، ای جان
اگر قاسم نبیند روی آن یاربجان تو که بس محزونم، ای جان