بخش ۲۵ - فایده درین باب
آن همایون طایر فرخنده فالروح انسانی،انیس ذوالجلال
چون نهاد از عالم علوی قدمدر قفس،بیچاره،ازحکم قدم
خاکدانی دید مستوحش مقیمداشت حزنی بهر اوطان قدیم
تا بدان غایت که در وقت ظهورظاهر از اجرای طفل آمد نفور
دست برسر،سر بزانو از غمشهر دو بازو بردو پهلو محکمش
در زمان چون گردد ازمادرجداآید از درد جدایی در بکا
این همه تأثیر حزن معنویستماتم هجران حسن معنویست
پیش ازین مستغرق دیدار بوداز وصال یار برخوردار بود
این زمان با درد هجران گشت یاردرد یار خویشتن،دور از دیار