شمارهٔ ۲۰

۴ بیت

زنا که وصله کرباس زردکفتاد از یقچه رختی بدستم

بدو گفتم که دیبا یا کتانی(که از بوی دلاویز تو مستم)

بگفتا پاره کرباس بودمولی با اطلس و کمخا نشستم

(کمال همنشین در من اثر کرد)(و گرنه آن قماشم من که هستم)