شمارهٔ ۲۰ ۴ بیت زنا که وصله کرباس زردکفتاد از یقچه رختی بدستم بدو گفتم که دیبا یا کتانی(که از بوی دلاویز تو مستم) بگفتا پاره کرباس بودمولی با اطلس و کمخا نشستم (کمال همنشین در من اثر کرد)(و گرنه آن قماشم من که هستم)