شمارهٔ ۹۶ - سید نعمت الله فرماید
غرقه بحر بیکران مائیمگاه موجیم و گاه دریائیم
در جواب او
خرقه صوف موجزن مائیمطالب در جیب زیبائیم
ما نهادیم زان دکان قماشکه گزی را بنرمه بنمائیم
همچو قطنی بنرمدست حریرچون مختم ندیم کمخائیم
تا بدیدیم چشمه مدفوندر بصارت بعین بنمائیم
در بهای قماش هندستانکرده دهلی ذل چو دریائیم
چون سقرلاط وصوف در چکمهگاه شیبیم و گاه بالائیم
تا بارمک شدیم محرم خاصهمچو اطلس ببخت والائیم
همچو والا درین صفت قاریبر سر حکم شعر طغرائیم