شمارهٔ ۱۳ - شیخ سعدی فرماید

۱۵ بیت

بس بگردید و بگردد روزگاردل بدنیا در نبندد هوشیار

در جواب او

بس بپوشید و بپوشد روزگارخلق را رخت زمستان وبهار

حال برتنگی بگفتم شمهجستمش سر رشته ز آغاز کار

کای که وقتی پنبه بودی در کتووقت دیگر ریسمان بودی و تار

مدتی جولاهه دربارت کشیدعاقبت کرباس گشتی توله دار

عاقبت تا جامه در برها شدیگه قباگه پیرهن گاهی ازار

نی نوی بینی بحال خویشتننی بماند کهنگی هم برقرار

این که درد کانها آورده اندصوف و طاقین مربع بیشمار

نرمدست وقطی وخاراو حبربرد و ابیاری ومخفی آشکار

تا بدانند این خداوندان رختکز لباس وجامه شان هست اعتبار

آدمی را باید ارمک بر بدنورنه جل بر پشت خود دارد حمار

هست زیلو در بساط و بوریاجای گل گل باش جای خار خار

تا بود والای کلگون شفقشقه چتر سپهر زرنگار

قاری از این حلهای معنویباد بر خور داردوش روزگار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در گذر زمان و تغییرات زندگی و شرایط انسانی می‌پردازد. شاعر در آن اشاره می‌کند که انسان‌های هوشیار نباید خود را به دنیا محدود کنند و باید از تغییرات زمان آگاه باشند. او به تداوم تغییر لباس و شرایط زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که انسان‌ها در طول زندگی خود با مراحل مختلفی روبه‌رو می‌شوند که گاهی به تغییرات ظاهری و معنوی منجر می‌شود. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که اعتبار و ارزش آدمی به لباس و ظاهر او نیست، بلکه به درک و تجربه‌اش بستگی دارد. او با بیان تصاویری از دنیای واقعی و نمادهای آن، نظیر زیلو و بوریا، به توازن زندگی و ارزش‌های انسانی اشاره می‌کند و به اهمیت درک عمیق‌تری از زندگی و رویدادهای آن تأکید می‌ورزد.