شمارهٔ ۸۸
گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ستگفتند اندرین که تو گفتی سخن بسی ست
معنی غریب مدعی و خانه زاد ماستهر جا عقیق نادر و اندر یمن بسی ست
مشکین غزاله ها که نبینی به هیچ دشتدر مرغزارهای ختا و ختن بسی ست
در صفحه نبودم همه آنچه در دلستدر بزم کمترست گل و اندر چمن بسی ست
لیلی به دشت قیس رسیده ست ناگهاندر کاروان جمازه محمل فگن بسی ست
باید به غم نخوردن عاشق معاف داشتآن را که دل ربودن و نشناختن بسی ست
زور شراب جلوه بت کم شمرده ایماما نظر به حوصله برهمن بسی ست
گر در هوای قرب تو بستیم دل مرنجخود ناگشوده جای در آن انجمن بسی ست
تأثیر آه و ناله مسلم، ولی مترسما را هنوز عربده با خویشتن بسی ست
غالب نخورد چرخ فریب ار هزار بارگفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست