شمارهٔ ۱۲۶

قافیه: مندارد۹ بیت

خوش ست آن که با خویش جز غم نداردولی خوشترست آن که این هم ندارد

قوی کرده پیوند ناسور پشتشگرانمایه زخمی که مرهم ندارد

سرابی که رخشد به ویرانه خوشترز چشمی که پیرایه نم ندارد

به جوش عرق رنگ درباخت رویتگل از نازکی تاب شبنم ندارد

گلت را نوا نرگست را تماشاتو داری بهاری که عالم ندارد

چه ناکس شمرد آن که خون ریخت ما رابه تیغی که ترکیب او خم ندارد

ز ماتم نباشد سیه پوش زلفتکه هندو بدین گونه ماتم ندارد

نگهدار خود را وز آینه بگذرنگاه تو پروای خود هم ندارد

سخن نیست در لطف این قطعه غالببهشتی بود هند کادم ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات و غم‌هایی است که انسان تجربه می‌کند. شاعر بیان می‌کند که شخصی که تنها غم دارد خوشحال‌تر است از کسی که حتی غم هم ندارد. او به زخم‌های عمیق و دردهایی اشاره می‌کند که درمانی ندارند و به زیبایی‌های ناپایدار و ظاهری زندگی می‌پردازد. شاعر همچنین به ناامیدی‌ها و بی‌احساسی اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که خود را از آینه‌ها رها کند، زیرا نگاه به خود ممکن است باعث ناراحتی شود. در نهایت، شاعر به لطافت و زیبایی کلمات اشاره دارد و آن‌ها را همچون بهشتی می‌داند که ارزشمند است.