غزل شمارهٔ ۳۹
واقفی ای پیک چون ز حال دل زارحال دل زار گو بیار دل آزار
یار دل آزار من وفا نشناسدوه که عجب نعمتیست یار وفادار
یار وفادار ار به چنگ من افتدباک ندارم ز دور چرخ جفاکار
چرخ جفاکار پایبند غمم کردکیست که رحمت کند به حال گرفتار
حال گرفتار خواهی از دل من پرسبیمار آگه بود ز حالت بیمار
حالت بیمار خاصه در مرض دلوان مرض دل ز عشق دلبر عیار
دلبر عیار شوخ خاصه چو محمودکافت جانها بود ز طرّهٔ طرار
طرّهٔ طرار او به حیلت و افسونبس که دل خلق برده گشته گرانبار