قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۹ - مطلع ثانی
جشنی ز نوروز عجم کاراستش جمشید جمجشنی که با کون و علم شاه جهاندار آمده
یعنی شجاعالسلطنه آنکو ز قلب و میمنههمرزم صد تن یکتنه در دشت پیکار آمده
اسکندر دارا خدم دارای اسکندر حشمسالار افریدون علم سلم سپهدار آمده
از لطف و قهرش این زمان شد آشکارا در جهانزان مرکز آب روان زین مرکز نار آمده
لرزان تن کاووس ازو ترسان روان طوس ازودر رزمگه کاموس ازو چون نقش دیوار آمده
آرش فکار از تیر او گرشاسب از شمشیر اودر حیطه تسخیر او هفت و شش و چار آمده
هرگهکه شمشیر آخته روی زمین پرداختهگردون سپر انداخته عاجز ز پیکار آمده
گردان ستوه از رزم اوگردون خجل از بزم اوثابت به پیش عزم او هر هفت سیار آمده
تاگیردش اندر جهان مانند مرکز در میانز آغاز شکل آسمان بر شکل پرگار آمده
گردون کباب مهر او مست شراب مهر اوفیض سحاب مهر او بر کشت احرار آمده
مه نعل سم مرکبش گردون روان در موکبشتابنده نورکوکبش مرآت انوار آمده
ای کاخ کیوان جای تو مه سوده سر بر پای توتابنده روز از رای تو همچون شب تار آمده
زانصاف تو جان زمان هستند در خواب امانجز بخت تو کاندر جهان پیوسته بیدار آمده
اجرام انجم نیت این تابنده هر ساعت چنینرشحیست بر چرخ برینکز ابر آذار آمده
هر قطرهیی کاندر هوا باریده از ابر عطااز شرم جودت قهقرا بر چرخ دوّار آمده
الای گردون پست تو هستی جود از هست توغمگین ز فیض دست تو صد همچو زخار آمده
شاها به قاآنی نگر خاقانی ثانی نگرنی روح خاقانی نگر اینک بهگفتار آمده
نا برزند از کوه سر خورشید خاور هر سحردر شرقوغربو بحر و بر نورشنمودار آمده
تابنده بادا اخترت بر سر ز خورشید افسرتزانرو که رای انورت خورشید آثار آمده