قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۹ - مطلع ثانی
باده جان بخشت و دلکش خاصه از دست نگارخاصه هنگام صبوحی خاصه در صل بهار
خاصه بر صحنگلستان خاصه بر اطراف باغخاصه زیر سایه گل خاصه در پای چنار
خاصه با یار مساعد خاصه اندر روز عیدخاصه با امن و فراغت خاصه با یمن و یسار
خاصه با الحان سار و صلصل و درّاج وکبکخاصه با آواز چنگ و بربط و طنبور و تار
خاصه آنساعت که خوب بر سبزه میغلطد نسیمخاصه آن دم کاید از گلزار باد مشکبار
خاصه آن ساعت که یار از بیخودی آید به رقصگاهی افتد بر یمین و گاهی افتد بر یسار
خاصه آن ساعت که از هستی نگار نازنینهمچو یک خروار گل غلطد میان سبزهزار
خانه آن ساعت چون ساغر تهی گردد ز میاز ره آید با دو مینا باده ترکی میگسار
خاصه اندر ملک ایران خاصه اندر عهد شاهخاصه در شیراز در دوران صاحب اختیار
بندهٔ شاه عجم فرمانروای ملک جمناصر خیل امم بحر کرم کوه وقار
آنکه چون در وصف تیغش خامه گیرم در بنانچون زبان شمع زانگشتان من خیزد شرار
دست او در بزم منعم چون عطای ایزدیقهر او در رزم مبرم چون قضای کردگار
بخل از جودش سقیم و دهر از قهرش عقیمامن در عهدش مقیم و فتنه در عصرش فکار
افتخار هر که در عالم به اخلاق نکوستای عجب اخلاق نیکو را بدو هست افتخار
اعتبار هرکه درگیتی به مال و کشورستای شگفتی مال و کشور زو گرفتست اعتبار
انتظار سائلان زین پیش بود از بهر جودجود او ایدونکشد مر سائلان را انتظار
اقتدار هر که در گیتی به گنج و لشکرستای شگفتی گنج و لشکر زو پذیرفت اقتدار
ای که گویی از ضمیرش گشت هر تاری منیرپس چرا مهر منیر از شرم رایش گشت تار
ای که گویی از عطایش گشت هر خواری عزیزپس چرا گنج عزیز از جود دستش گشت خوار
یاد او عقلست ازان در هر سری دارد وطنمهر او روحست ازان در هر دلی دارد قرار
قهر او زهرست ازان تن را نیفتد سودمندخشماو مرگست ازان جان را نباشد سازگار
روز قهر او به بزم اندر نخندد باده نوشگاه مهر او به مهد اندر نگرید شیرخوار
بسکه زَهرهٔ پردلان را آب سازد تیغ اوروز رزمش از زمین زنگارگون خیزد بخار
گر نبودی مدح او دانا ز دانش داشت ننگور نبودی شخص او گیتی ز هستی داشت عار
لطف او از خار گل سازد به طرف بوستانحزم او از باد پل بندد بر آب جویبار
گر نسیم لطف او بر هفت دریا بگذردهم بحر طبع من شیرین شود آب بحار
ور رود در شوره زار از نطق شیرینش سخنتا ابد نخل رطب روید ز خاک شورهزار
آیت قهرش دمیدم وقتی اندر بحر وکوهبحر شد لختی دخان و کوه شد مشتی غبار
روزی از تیغش حدیثی بر زبانم میگذشتاز زمین و آسمان برخاست بانگ زینهار
یک شب اندر کوهسار از عزم او راندم سخنخواست چون مرغ از سبکباری بپرّد کوهسار
در چمن دیدم درختان راکه از اوصاف اوگرد هم جمعند یکسر با زبانی حقگزار
با یکی گفتم شما را هم مگر از جود اوبهره یی باشد به پاسخ گفت آری بی شمار
گر نبودی جود او ما را نبودی رنگ و بویور نبودی فضل او ما را نبودی برگ و بار
سرورا خوانند صاحب اختیارت لیک مننیک در شش چیز میبینم ترا بیاختیار
در رضای ایزد و اخلاق نیک و حکم شرعدر ولای خواجه و انفاق مال و نظم کار
حبذا از کلک سحّارت که از بس ساحریگوهر رخشان ز مشک سوده سازی آشکار
شکّرِ مصری به چین آرد گه از دریای هندگوهر عمان به روم آرد گهی از زنگبار
گرچه نی شکر دهد آن نیگهر بخشد از آنکازکف راد تو دارد بحر عمان در جوار
نیز اگر عنبر فشاند بس عجب نبود که هستدست تو دریا و عنبر خیزد از دریاکنار
راستی خواهد مگر آبحیات آرد بهدستکاینچنین پیوسته در ظلمات پوید خضروار
خلق میگفتند اسکندر چو درظلمات رفتبس گهر آورد میگفتم ندارم استوار
لیک باور شد مرا روزیکه دیدمکلک تورفت در ظلمات و بازآورد درّ شاهوار
سرورا صدرا خداوندا همی دانم که تونگذرد در خاطرت جز نام شاه نامدار
بر دعای پادشه زانرو کنم ختم سخنتا تو ایدون بر مراد خویش گردی کامگار
تا بود خورشید شاه اختران در آسمانشاه شاهان باد شاهنشاه ما در روزگار
شوکتش چون نور انجم تا قیامت بی قصوردولتش چون دور گردون تا به محشر پایدار
راحت امروزهاش هر روز افزونتر ز دیعشرت امسالهاش هرسال نیکوتر ز پار