بخش ۱۴ - زمین و مردم
این زمین خاک پوش، ای مردماناختریست از اختران آسمان
در میان آسمانان میروددر فضا مانند مرغان میرود
پارهایست از شمس تابان منیرکوکبیست از جمله اولاد اثیر
آفتاب آتش افشان مادرشماه تابان سبکپا دخترش
خواهرانش مشتری، زهره، زحلهمدمانش حوت و جوزا و حمل
آتش خورشید دارد در دروناز دلش بسیار بار آید برون
از دل سوزان خود و ز چشم شیدآمده بسیار چیز از وی پدید
کانها و سبزههای بیشماربیشمار ازهار و اشجار و ثمار
شد نمایان نوعهای جانوردر نهایت سر نما شد این بشر
ای بشر خوشنود شود نزد زمینکین زمین شد مسکنت، ای نازنین
چون خلیفه کردهاندت بر تراببهرۀ خود را هم از دنیا بیاب
گرچه می میرند افراد بشرمینمیرند اما اولاد بشر