شمارهٔ ۴

قافیه: انرا۸ بیت

حمد بیحد احدی را که کمال کرمشداد سرمایه توفیق خرد انسان را

داد سر رشته اقبال بدست خردشکرد تعلیم باو قاعده ایمان را

تا بهنگام عمل فرق بد و نیک کندلطف کرد و بفرستاد باو قرآن را

تا کند کام دل از معنی قرآن حاصلکرد مصباح طریق طلبش عرفان را

ای خوش آن عاقبت اندیش که ضایع نکنداین همه مرحمت و مکرمت و احسان را

در همه کار شود تابع آثار نبیمقتدای عمل خود نکند شیطان را

گرچه شک نیست درین قول که غفران آخرمی کند رفع خطا و خلل عصیان را

اول حال اگر میل معاصی نکندبه از آنست که آخر طلبد غفران را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به سپاسگزاری از خداوندی اشاره دارد که نعمت‌های فراوانی به انسان عطا کرده و او را به سمت کمال راهنمایی کرده است. شاعر به لطف الهی اشاره می‌کند که با ارسال قرآن، انسان را به شناخت خوب و بد و ایمان هدایت کرده است. او بر اهمیت عمل صالح و پیروی از پیامبر تأکید می‌کند و می‌فرماید که عاقل نباید این نعمت‌ها را ضایع کند. همچنین، به موضوع توبه و غفران اشاره شده است و اینکه اگر انسان از معاصی دوری کند، بهتر از آن است که در پایان تنها به طلب بخشش بپردازد.