شمارهٔ ۳۷

قافیه: ال۱۰ بیت

عاشق صاف طبع و پاک دلمواله حکمت جلال و جمال

با خط حسن دلبران در عشقمی کنم مشق تا رسم بکمال

فارغم از حظوظ نفسانیحظ نفسم نمی رسد بخیال

لیک از مهوشان شهر مراهست قطع علاقه امر محال

روش و رسم سایه دارم منمهوشان را افتاده در دنبال

در زمانی که آن پری صفتانمی گریزند از من بد حال

می دوم بی قرار و صبر ز پیدر تردد نمی کنم اهمال

روی چون می نهند جانب منتا بر آرند کام من بوصال

می گریزم ز صحبت ایشانخویشتن را نمی کنم پامال

غیر ازین نیست عادتم همه عمربخدای مهیمن متعال

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی به زیبایی و حکمت سخن می‌گوید. او خود را عاشقِ دل‌های صاف و پاک توصیف می‌کند و در تلاش است تا عشق را به کمال برساند. شاعر با اشاره به دشواری‌های دنیوی، می‌گوید که خواسته‌های انسانی او را از عشق واقعی دور می‌کند. او خود را غرق در عشق به زیبایی می‌بیند و در پی وصل و نزدیکی به محبوبش است، ولی از سوی دیگر از ارتباط با کسانی که او را نمی‌فهمند و به او آسیب می‌زنند، فرار می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که در تمام عمر فقط به این عشق پایبند بوده است.