شمارهٔ ۳۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ار۹ بیت

دوش طفلی پری رخی دیدمگفتم ای شوخ شکرین گفتار

تو چرا از کمال استغنافارغی از مشقت همه حار

پدر و مادرند در تک و دوتا ترا پرورند لیل و نهار

گفت ما کاملان دورانیمناقصانند این گروه کبار

زانکه طفلیم ما و بر طفلاننیست واجب رعایت اطوار

که شویم از خلاف آن عادتقابل رد ایزد جبار

لیک این بالغان تا بالغکه دم از عقل می زنند و وقار

نیستند آنچنان که می بایدناقصانند و ناتمام عیار

ناقصان گر کنند در عالمخدمت کاملان نباشد عار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده با دیدن یک کودک زیبا و شیرین گفتار به او می‌گوید که چرا از مشکلات بی‌خبر است و در آرامش به سر می‌برد. کودک پاسخ می‌دهد که ما کاملان دوران هستیم و تنها بزرگ‌ترها هستند که ناقص و ناکامند. او به این نکته اشاره می‌کند که چون هنوز کودک است، نیازی به رعایت اصول و قواعد بزرگ‌ترها ندارد. همچنین، او انتقاد می‌کند از بزرگ‌ترهایی که خود را عاقل و باوقار می‌دانند، در حالی که در واقع ناقص و ناتمام هستند. در نهایت بیان می‌شود که اگر بزرگ‌ترها کاری انجام دهند که شایسته کاملان نیست، این نقص آنان را برایشان ناهنجار نمی‌سازد.