شمارهٔ ۳۱۶
دمی بی عشق خوبان پری رخسار چون باشمبعالم بهر کاری آمدم بی کار چون باشم
چو دیده ام قامتش از بی خودی خود را ندانستمخدا داند بوقت دیدن رفتار چون باشم
شدم در تنگنای دهر بیزار از دل و از جانجدا از یار در یک خانه با اغیار چون باشم
مکن از نالهای زار دور از بزم او منعمنیم در بزم او بی نالهای زار چون باشم
منم چون عکس بر مرآت هستی بی شعور از خودوجود من ز دیدارست بی دیدار چون باشم
رقیبان را نمی خواهم که بینم چون کنم یاربرقیبان همدم یارند من بی یار چون باشم
ندارم صبر بی رویش نخواهم رفت از کویشفضولی عندلیبم بی گل و گلزار چون باشم