شمارهٔ ۱۱۰
جانی که هست رسته ز آزار او کجاستآزاده که نیست گرفتار او کجاست
آسوده که داشته باشد فراغتیدر دور غمزه های ستمگار او کجاست
صاحب دلی که در دل او نیست بار غمدر آرزوی لعل گهربار او کجاست
من نیستم فتاده رفتار او همینافتاده که نیست ز رفتار او کجاست
تنها مگو که واله رخسار او منمآن کس که نیست واله رخسار او کجاست
بی پرده اوست در همه جا جلوه گر ولیچشمی که هست قابل دیدار او کجاست
دل بود جای محنت بسیار او بسوختدر حیرتم که محنت بسیار او کجاست
از غم دل فضولی زارست بی قراریارب قرار بخش دل زار او کجاست