غزل شمارهٔ ۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اب۹ بیت

پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآبهمه جا شاهد این نکته حباب است ، حباب

باده خور باده به بانگ نی و فتوای حکیمزان که دل درد تو را چاره شراب است، شراب

بر سر کوی خرابات کسی آباد استکه مدام از می دیرینه خراب است، خراب

گر به تیغم نزند محض گناه است، گناهور به خونم بکشد عین ثواب است، ثواب

رسم عشاق جگر خسته نیاز است ، نیازخوی خوبان ستم پیشه عتاب است ، عتاب

آن که عشق تو نورزید جماد است، جمادوان که می با تو ننوشید دواب است، دواب

تا تو را اهل نظر هیچ تماشا نکنندخم به خم زلف تو بر چهره نقاب است، نقاب

در سفالین قدح از شیشه مکن می به درنگکه مدار فلک سفله شتاب است، شتاب

گر فروغی نرود از سر کویت چه کندکه ملاقات رقیب تو عذاب است، عذاب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم زندگی و عشق می‌پردازد و به نوعی نقدی بر گذرا بودن زندگی و دلایل لذت‌جویی از عشق و می‌نوشی است. شاعر بیان می‌کند که عمر انسان همچون حبابی بر روی آب است و به سرعت گذران می‌شود. او اشاره می‌کند که دل‌مشغولی‌ها و دردها تنها با نوشیدن شراب و لذت از عشق تسکین می‌یابند. شاعر به فضایی می‌پردازد که در آن عشق و زیبایی وجود دارد، اما با وجود این، عاشقان دچار درد و نیاز هستند. او عشق را نوعی نور و روشنی می‌داند و کسانی را که از آن غافلند، مرده می‌خواند. در پایان، شاعر بر اهمیت و ضرورت اشتراک لحظات عاشقانه تأکید کرده و به این نتیجه می‌رسد که زندگی گذراست و باید از آن لذت برد.