غزل شمارهٔ ۵۰۳
گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینیآهوی خطایی را در عین خطا بینی
اطوار تطاول را در طرهٔ او یابیزنجیر محبت را بر گردن ما بینی
بر طرهٔ او بگذر تا مشک ختن یابیدر چهرهٔ او بنگر تا نور خدا بینی
در راه طلب بنشین چندان که خطر یابیاز کوی وفا بگذر چندان که جفا بینی
با هجر شکیبا شو تا وصل بدست آریبا درد تحمل کن تا فیض دوا بینی
شب گر ز غمش میری، چون نوبت صبح آیداعجاز مسیحا را ز انفاس صبا بینی
آن حور بهشتی رو گر حلقه کند گیسومرغان بهشتی را در دام بلا بینی
مطرب سخنی سر کن زان لعل لب شیرینتا شور حریفان را در بزم به پا بینی
افتد دلت ای ناصح چون سایه به دنبالشگر سرو فروغی را سنبل به قفا بینی