غزل شمارهٔ ۳۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اندارم۱۲ بیت

بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارمگر به دوزخ بریم، شکر فراوان دارم

اشک و آهم ز فراقت به هم آمیخته شدبلعجب بین که در آب آتش سوزان دارم

گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجبزان که در سینه بسی سوزش پنهان دارم

داغ و دردی که رسید از تو حرامم باداکه سر مرهم و اندیشهٔ درمان دارم

شیخ ناپخته به من این همه گو خنده مزنکه دل سوخته و دیدهٔ گریان دارم

بخت برگشته و لخت جگر و چشم پر آببه هواداری آن صف زده مژگان دارم

من و با خاطر مجموع نشستن، هیهاتکه سر و کار بدان زلف پریشان دارم

من و از بندگی خواجه گذشتن، حاشاکه ز فرمانبریش بر همه فرمان دارم

خوش دلم در غم او با همه ویرانی دلکه بسی گنج در این خانهٔ ویران دارم

عین مقصود من از دیر و حرم دست ندادسر خون ریختن گبر و مسلمان دارم

عاقلان دست به زنجیر جنونم نزنیدکه من این سلسله را سلسله جنبان دارم

تا فروغی به سیه روزی خود ساخته‌اممنتی بر سر خورشید درخشان دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن از درد و رنج ناشی از جدایی و عشق سخن می‌گوید. او به شدت دلتنگ و سوخته است و احساس می‌کند که حتی اگر به دوزخ برود، باز هم غم و دردش بیشتر از آن خواهد بود. اشک‌ها و ناله‌های او نتیجه دوری محبوب است و او احساس می‌کند که این سوزش را در درون خود پنهان کرده است. شاعر از درد و رنجی که از سوی محبوبش به او رسیده، ابراز نارضایتی می‌کند و به شیخی که او را قضاوت می‌کند، پاسخ می‌دهد که حقایق عاطفی عمیق‌تری در وجودش دارد. همچنین او به بخت و تقدیر بدی که برایش پیش آمده، اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که دلش در این شوریدگی و غم همچنان شاد است. شاعر اظهار می‌دارد که عشق و علاقه‌اش به محبوبش با وجود تمام مشکلات و آسیب‌ها ادامه دارد و از جنون خود نمی‌تواند جدا شود. در نهایت، او به دستاوردهای خود، حتی در سخت‌ترین روزها، اشاره می‌کند و خود را با غرور و افتخار معرفی می‌کند.