غزل شمارهٔ ۳۰

وزن: فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن (مقتضب مثمن مطوی مقطوع)قافیه: ینرا۹ بیت

در قمار عشق آخر، باختم دل و دین راوازدم در این بازی، عقل مصلحت بین را

فصل نوبهار آمد، جام جم چه می‌جوییاز می کهن پرکن، کاسهٔ سفالین را

آن که در نظر بازی ، عیب کوه‌کن کردیکاش یک نظر دیدی، عشوه‌های شیرین را

باد غیرت آتش زد، در سرای عطارانتا به چهره افشاندی، چین زلف مشکین را

گر ز قد رخسارت، مژده‌ای به باغ آرندباغبان بسوزاند، شاخ سرو و نسرین را

چون ز تاب می رویت از عرق بیالایدآسمان بپوشاند، روی ماه و پروین را

در کمال خرسندی، نیش غم توان خوردنگر به خنده بگشایی آن دو لعل نوشین را

گر تو پرده از صورت، برکنار بگذاریاز میانه برچینی، نقش چین و ماچین را

دفتر فروغی شد پر ز عنبر ساراتا به رخ رقم کردی خط عنبرآگین را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شکست خود در عشق و قمار دل و دین صحبت می‌کند و به بازی عقل و دل اشاره دارد. او از فرا رسیدن بهار و جستجوی زیبایی‌های زندگی صحبت می‌کند و به دنبال شراب کهن است. شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که زیبا رویی که عیوب را پنهان می‌کند، باید با نگاهش دلربایی کند. او تأکید می‌کند که حس غیرت و عشق آتش‌سوزان است و زیبایی‌های طبیعت نیز تحت تأثیر عشق است. در ادامه، شاعر به رنگ و بوی خوشی که از عشق و زیبایی می‌آید، اشاره کرده و از قابلیت خوردن درد و غم با لبخندی شیرین سخن می‌گوید. در نهایت، او به زیبایی چهره معشوق و تأثیراتی که بر روی زندگی و دل او می‌گذارد، می‌پردازد.